Madan Salla !

 

Rajaram Parimi !

 

స్త్రీ మహిమ అపారం | Stree Mahima Apaaram !

ఈ ప్రియమైన లోకానికి ఆది అంతం – స్త్రీ రూపం,
నిలువెత్తు సత్యం, నిజ స్వరూపం – స్త్రీ మహారూపం.
అహర్నిశల గుండె చప్పుడు – జీవన స్వరూపం,
సృష్టి సమస్తం నడిపించే – ఆదిశక్తి మహారూపం.

ఇంటికి అందం, ఆధారం – స్నేహ స్వరూపం,
ఇల్లంతా వెలుగు, నీడ – మమతా స్వరూపం.
దీపమై దారిచూపే దివ్య కాంతి – ఆశా రూపం,
స్నేహమై నిలిచే నిత్య శక్తి – ప్రేమ స్వరూపం.

మాతృత్వానికి మధుర ప్రతిరూపం – అమ్మ స్వరూపం,
జాలి, దయ, కరుణల నిలయం – మమతా రూపం.
అమ్మ ఒడిలో అమృత లాలనం – ఆనంద స్వరూపం,
భార్య ప్రేమలో అనంత గాథలు – ఆప్యాయ రూపం.

అక్కగా అండ, చెల్లిగా చిలిపి చైతన్యం – స్నేహ స్వరూపం,
అనుబంధాల ఆభరణం – అపూర్వ సౌందర్య రూపం.
సహనానికి సముద్రం, శక్తికి శిఖరం – ధైర్య స్వరూపం,
త్యాగానికి తారకం, ప్రేమకు పరిమళం – కారుణ్య రూపం.

అడుగడుగునా అడ్డంకులెదురైనా – అజేయ ధైర్య రూపం,
అచంచల సంకల్పంతో ముందుకు సాగే – సంకల్ప శిఖర రూపం.
కన్నీటి బాధలను ఆశల కాంతులుగా మలిచే – అక్షయ సహన రూపం,
కష్టాల గిరులను విజయ గాథలుగా నిలిపే – అపరిమిత శక్తి రూపం.

లోకంలో కలకాలం నిలిచే ఆశ, ప్రేమ, నేస్తం – స్త్రీ రూపం,
అన్నిటికీ ఆధారం, ఆత్మస్వరూపం – స్త్రీ రూపం.
నడిపించే దైవ చైతన్యం, కాపాడే కరుణ – స్త్రీ మహారూపం,
నిలబెట్టే ధైర్యం, నిలిచే మమత – మహిమ అపారం.

 

Wafa ka farz nibhata raha !

Zindagi ishare karti rahi, Main beparwaahi bharta raha,

Jaan-e-haqeeqat se nazrein hatataaye, Parda karta raha,

Khushiyan pane ki aas liye, Jholi bhar ashk bahata raha,

Apnon ki bewafai jankar bhi, Wafa ka farz nibhata raha..

Jab tak zinda tha, Har saans mein nayi raah rakhta raha,

Shohrat hasil karne, Zindagi ki raftar pakad bhagta raha,

Rukhe khwabon mein,Muskaan bhare raaz chupata raha,

Khamosh mehfil ki tanhaai mitane, Naya sur milata raha..

Zakhm-o-Dard lash jaise, Shifa-e-jazba paida karta raha,

Log keh gaye haar gaya,Jo kabhi mere hisse ka naa raha,

Andher masnoon raton mein,Roshan chiraag jalaata raha,

Kisika na bharosa mujhpe,Khud chaanv mein chalta raha..

Har hansee ho tere hisse

Har hansee ho tere hisse, Har khushi chalke tere kisse,

Zindagi ka har nuskha kiya tere naam ho,

Likh de khuda har khushi tere naseeb-o-taqdeer mein !

Kabhi to naseeb meri hogi !

 

Firaak lagaye baitha hoon, Kabhi to naseeb meri hogi,

Aur na auron ki, Sirf-o-sif mere hisse mere kisse hogi !

Befizool fursat kharch karte the !

Ik vo daur jab, Befizool fursat kharch karte the,

Hathon khali, Par dil-e-amaanat se mehfuz the,

Ye daur jab sab kuch hoke bhi, Insaan tarsa hai,

Lamhe bhar ki mohlat mein, Kal ki fikr karta hai !